Gisteren schreef ik in mijn dagboek; 'Wat speciaal om je in een land zo ver weg, to thuis te voelen'. En zo ervaar ik het hier ook echt. Ik voel me hier thuis. 'My home is the lowlands', maar dit begind ook wel thuis te voelen. Ik voel me zo gezegend dat ik hier op deze plaats in Israel terecht ben gekomen, gezegend met de mensen die ik hier ontmoet. De mensen die ik hier tref zijn wel heel anders dan de mensen die ik in Ede om me heen had. De levensvisie en levensinstelling is hier heel anders. Dit levert voor mij natuurlijk nieuwe visies om over na te denken.
De mensen zijn hier relaxter. Het is meer genieten en leven in het nu, en misschien nadenken over morgen. Soms is dit een fijne instelling, maar soms natuurlijk ook niet.
zowiezo zijn vooral de jongeren hier in de kibbutz heel anders dan in Nederland. De jongeren uit de grote steden zullen meer overeenkomsten hebben met de Nederlanders.
1. de meiden dragen geen make-up, of spullen voor in het haar.
2. de jongens gebruiken geen gell
3. overdag lopen we in werkkleding die je, als ze vies zijn, in de was gooit, en nieuwe werkkleding pakt. Er is geen mannen of vrouwen kleding, wat betekend dat een shirt wat ik vorige week aanhad, nu gedragen wordt door een andere kerel. Leuk he.
Natuurlijk heb je ook gewoon je eigen kleding, maar dat draag je buiten je werktijden en op Shabbat.
4. In Nederland denkt iedereen dat alle Israeli's op Teva sandalen lopen. Iedereen loopt hier op standalen, maar ik heb nog maar 1 paar Teva's gezien.
Vanavond eindigd Sukkhot. Een weeklang feest met natuurlijk gewoon werk, maar in de namiddag en avond vaak een programma. September is echt een feestmaand. In de tijd dat ik hier ben (nu een maand alweer!) heb ik nog geen volledige werkweek van 6 dagen gehad, omdat er steeds Joodse feestdagen tussendoor kwamen. Het beviel me wel allemaal.
lunch roept me nu.
Wednesday, 29 September 2010
Friday, 24 September 2010
Kibbutz
Sommigen vragen wat voor plek een kibbutz eigenlijk is, en dan ook in wat voor een kibbutz ik terecht ben gekomen.
De kibbutz waarin ik zit, Sde Boker, is kwa ideologie een redelijk ouderwetse kibbutz, dat wil zeggen dat nog steeds iedereen even veel geld krijgt, er nog steeds gezamenlijke maaltijden zijn, en dat in de kibbutz-winkel de broodnodige dingen gratis zijn. Tegenwoordig zijn veel kibbutzim 'geprivatiseerd', dat wil zeggen dat er geen gezamenlijke maaltijden zijn, dat je betaald krijgt naar niveau van je baan etc.
Ook doet onze kibbutz veel samen. Gisteren was het Sukkhot feest. We hadden met de kibbutz een hele grote Sukka (tent) neergezet, waarin we met de hele kibbutz paste om een speciaal dinner te eten en te zingen. Mijn kibbutz heeft intotaal zo'n 400 members, dus het was een fikse tent. Iedereen in de kibbutz had extra duties (extra werk) zodat we een extra feestelijk en uitgebreid dinner konden bereiden.
Na het eten was er koffie en cake en werden er 2 hele grote kringen om elkaar gevormd en ging de Israelische volksmuziek aan. Met de hele kibbutz hebben we een uur in het rond gedanst. Het scheelde dat we als volunteers al een keertje een cursus Israelisch volksdansen gehad hadden, maar het was echt erg leuk.
De kibbutz kan je grofweg indelen in 4 delen. Het gedeelte waar de volunteers wonen bestaat uit een stuk of 8 kleine blokkamertjes tegen elkaar aan. Onze 'neighbourhood' grensd aan de neighbourhood van de Garin en deze 2 groepen trekken dan ook het meest met elkaar op. De 3de gedeelte is de neighbourhood van de kibbutzniks, de mensen die perminent in de kibbutz wonen. Met deze mensen heb ik eigenlijk weinig contact. Met sommigen wel, maar die doen dan actief hun best om met ons in contact te komen.
Ook heeft de kibbutz een soort van gedenktuin en een klein museum over David Ben Gurion, de eerste Prime Minister van Isreal. Na zn pensioen heeft hij z'n tijd doorgebracht in deze kibbutz en hij is hier ook gestorven en een stukje verderop begraven. De gedenktuin is erg mooi en er liggen veel stenen met interessante teksten die Ben Gurion gezegd heeft.
En het is hier nog steeds heet, heel heet.
De kibbutz waarin ik zit, Sde Boker, is kwa ideologie een redelijk ouderwetse kibbutz, dat wil zeggen dat nog steeds iedereen even veel geld krijgt, er nog steeds gezamenlijke maaltijden zijn, en dat in de kibbutz-winkel de broodnodige dingen gratis zijn. Tegenwoordig zijn veel kibbutzim 'geprivatiseerd', dat wil zeggen dat er geen gezamenlijke maaltijden zijn, dat je betaald krijgt naar niveau van je baan etc.
Ook doet onze kibbutz veel samen. Gisteren was het Sukkhot feest. We hadden met de kibbutz een hele grote Sukka (tent) neergezet, waarin we met de hele kibbutz paste om een speciaal dinner te eten en te zingen. Mijn kibbutz heeft intotaal zo'n 400 members, dus het was een fikse tent. Iedereen in de kibbutz had extra duties (extra werk) zodat we een extra feestelijk en uitgebreid dinner konden bereiden.
Na het eten was er koffie en cake en werden er 2 hele grote kringen om elkaar gevormd en ging de Israelische volksmuziek aan. Met de hele kibbutz hebben we een uur in het rond gedanst. Het scheelde dat we als volunteers al een keertje een cursus Israelisch volksdansen gehad hadden, maar het was echt erg leuk.
De kibbutz kan je grofweg indelen in 4 delen. Het gedeelte waar de volunteers wonen bestaat uit een stuk of 8 kleine blokkamertjes tegen elkaar aan. Onze 'neighbourhood' grensd aan de neighbourhood van de Garin en deze 2 groepen trekken dan ook het meest met elkaar op. De 3de gedeelte is de neighbourhood van de kibbutzniks, de mensen die perminent in de kibbutz wonen. Met deze mensen heb ik eigenlijk weinig contact. Met sommigen wel, maar die doen dan actief hun best om met ons in contact te komen.
Ook heeft de kibbutz een soort van gedenktuin en een klein museum over David Ben Gurion, de eerste Prime Minister van Isreal. Na zn pensioen heeft hij z'n tijd doorgebracht in deze kibbutz en hij is hier ook gestorven en een stukje verderop begraven. De gedenktuin is erg mooi en er liggen veel stenen met interessante teksten die Ben Gurion gezegd heeft.
En het is hier nog steeds heet, heel heet.
Thursday, 16 September 2010
Zo, hoogst tijd om weer te bloggen want er is veel gebeurd.
Ik kom net terug van de Westbank. Gisteren zijn we met een groep volunteers en wat kibboetzmembers naar het Noorden gegaan om daar te overnachten op een armybase bij Givat Haviva. Daar konden we ook wat seminars over Israel society, Israel today etc. bijwonen. s'avonds was er ook Israelisch dansen wat erg leuk was. En erg vermoeiend.
Vandaag zijn we dus naar de Westbank geweest. De Westbank en Israel wordt gescheiden door 'the green line'. Het rare alleen aan deze lijn is, is dat hij niet officieel getekend is, en het dus niet duidelijk is wanneer je nou officeel de Westbank binnengaat. We zijn in zone C geweest, wat totaal onder Israelische controle is. Naast zone C is er ook B, wat staat voor veel dat de Palestijnen veel zeggenschap hebben maar de Israelische uiteindelijk het laatste woord hebben, en zone A, wat staat voor dat de Palestijnen daar de zeggeschap hebben. Als foreigners kunnen wij alle zones van de Westbank betreden, maar omdat we ook met Israeliers waren, konden we alleen in Zone A komen. Zij mogen niet in B of C.
Bij een checkpoint naar zone B ontmoette we een Palestijns gezin dat christelijke symbolen verkocht in Bethlehem. Hij gaf ons allemaal een klein houten kruisje en wou er niks voor hebben. Bijzonder he.
We zijn ook in een dorp Bartha geweest. Het lijkt een beetje op Berlijn, want ook dit dorpje is gescheiden in een Oostdeel dat bij de Westbank hoort, en een Westdeel wat bij de Israel hoort. Het was erg leuk om daar te zijn want er was zo'n hele grote markt met vanalles. Kruiden, kippen etc.
Bartha ligt trouwens in de Dotanvalley. De vallei waar Jozef door z'n broers in de put is gegooid en verkocht is om naar Egypte te gaan. Ik had me de plaats heel anders voorgesteld, maar er zijn daar heuvels en lage struiken. Leuk om er zo een beeld bij te krijgen.
Al met al was het een hele belevennis vol met nieuwe indrukken.
Ik kom net terug van de Westbank. Gisteren zijn we met een groep volunteers en wat kibboetzmembers naar het Noorden gegaan om daar te overnachten op een armybase bij Givat Haviva. Daar konden we ook wat seminars over Israel society, Israel today etc. bijwonen. s'avonds was er ook Israelisch dansen wat erg leuk was. En erg vermoeiend.
Vandaag zijn we dus naar de Westbank geweest. De Westbank en Israel wordt gescheiden door 'the green line'. Het rare alleen aan deze lijn is, is dat hij niet officieel getekend is, en het dus niet duidelijk is wanneer je nou officeel de Westbank binnengaat. We zijn in zone C geweest, wat totaal onder Israelische controle is. Naast zone C is er ook B, wat staat voor veel dat de Palestijnen veel zeggenschap hebben maar de Israelische uiteindelijk het laatste woord hebben, en zone A, wat staat voor dat de Palestijnen daar de zeggeschap hebben. Als foreigners kunnen wij alle zones van de Westbank betreden, maar omdat we ook met Israeliers waren, konden we alleen in Zone A komen. Zij mogen niet in B of C.
Bij een checkpoint naar zone B ontmoette we een Palestijns gezin dat christelijke symbolen verkocht in Bethlehem. Hij gaf ons allemaal een klein houten kruisje en wou er niks voor hebben. Bijzonder he.
We zijn ook in een dorp Bartha geweest. Het lijkt een beetje op Berlijn, want ook dit dorpje is gescheiden in een Oostdeel dat bij de Westbank hoort, en een Westdeel wat bij de Israel hoort. Het was erg leuk om daar te zijn want er was zo'n hele grote markt met vanalles. Kruiden, kippen etc.
Bartha ligt trouwens in de Dotanvalley. De vallei waar Jozef door z'n broers in de put is gegooid en verkocht is om naar Egypte te gaan. Ik had me de plaats heel anders voorgesteld, maar er zijn daar heuvels en lage struiken. Leuk om er zo een beeld bij te krijgen.
Al met al was het een hele belevennis vol met nieuwe indrukken.
Sunday, 12 September 2010
Shana Tova!
afgelopen week is het nieuwjaar hier in Israel begonnen. Woensdag was de laatste dag van het oudjaar en er was een groot dinner buiten in het park in de kibbutz en 's avonds nog meer feest. Heel leuk allemaal.
zal ik nu eens vertellen hoe de plaats hier eruit ziet?
mooi. Erg mooi.
De kibbutz is eigenlijk een soort van kleine oase in de woestijn. Als naar buiten kijkt vanuit de kibbutz zie je vooral een soort van vlakke woestijn en dan daarachter heel veel bergen. De kibbutz ligt namelijk dicht bij een klif. In Nederland had ik wat plaatjes van Masada opgezocht en daar lijkt het eigenlijk heel erg op. Als je zo'n halfuurtje de woestijn inloopt kom je echt op de meest wonderlijke plaatsen. Echt bizar mooi. Hoge kalksteen bergen en diepe dalen. Je ziet echt alle aardlagen op elkaar liggen. Bijzonder.
En wat ook wel grappig is. Iedereen hier vind het zo raar dat ik Mirjam heet. En als ik vertel dat dat een heel gewone naam in Nederland is vinden ze dat nog raarder. Tegenwoordig wordt je in Israel eigenlijk alleen nog maar Mirjam genoemd als je in een Joods orthodox gezin opgroeid. Leuk he.
Ik ga weer. Zwemmen. Dag!
zal ik nu eens vertellen hoe de plaats hier eruit ziet?
mooi. Erg mooi.
De kibbutz is eigenlijk een soort van kleine oase in de woestijn. Als naar buiten kijkt vanuit de kibbutz zie je vooral een soort van vlakke woestijn en dan daarachter heel veel bergen. De kibbutz ligt namelijk dicht bij een klif. In Nederland had ik wat plaatjes van Masada opgezocht en daar lijkt het eigenlijk heel erg op. Als je zo'n halfuurtje de woestijn inloopt kom je echt op de meest wonderlijke plaatsen. Echt bizar mooi. Hoge kalksteen bergen en diepe dalen. Je ziet echt alle aardlagen op elkaar liggen. Bijzonder.
En wat ook wel grappig is. Iedereen hier vind het zo raar dat ik Mirjam heet. En als ik vertel dat dat een heel gewone naam in Nederland is vinden ze dat nog raarder. Tegenwoordig wordt je in Israel eigenlijk alleen nog maar Mirjam genoemd als je in een Joods orthodox gezin opgroeid. Leuk he.
Ik ga weer. Zwemmen. Dag!
Subscribe to:
Posts (Atom)
